Kronika

RYS HISTORYCZNY

Gorajski Zbigniew - Syn Adama i Katarzyny ze Słupeckich Gorajskich. Żonę Teodorę Leszczyńską, c. Rafała wojewody bełskiego poślubił 26 lutego 1629 roku. 19 kwietnia 1641 roku Adam Gorajski został mianowany kasztelanem chełmskim. Z małżeństwa z Teodorą urodziło się troje dzieci: Adam, Teodor (od jego imienia wzięła nazwę wieś Teodorowka, lokowana w XVII wieku) obydwaj poświęcili się służbie wojskowej, oraz Rafał stolnik lubelski.

źródło: Regina Smoter Grzeszkiewicz, Z przeszłości Zamojszczyzny, zbiór tekstow publikowanych na łamach Zamojskiego Kwartalnika Kulturalnego, Tygodnika Zamojskiego, a także nigdzie nie publikowanych.

Teodorówka, nazwa miejscowości pochodzi o imienia Teodora Gorajskiego, który odziedziczył majątek około 1660 roku. Folwark Teodorówka powstał w obrębie dóbr radzięckich wieś należała do rodzin Ossolińskich, Rosenwertów. W 1844 roku Teodorówke kupił Emilian Russyn, który zmelioryzował grunta, wyremontował budynki folwarczne. Za kolejnego właściciela notowano tu park ozdobny, dwór, a być może istniał tez park. W 1893 roku folwark został podzielony na 48 części, które zostały sprzedane kolonistom. Ostatnim przedwojennym właścicielem założenia parkowo-dworskiego był Franciszek Furmanek, który podzielił działkę na dwie części. Na terenie dawnego terenu dworskiego znajduje się murowana kaplica p. w. Najświętszej Marii Panny Królowej Nieba i Ziemi, ostatnio odnowiona przez rodzinę Banaków w 1990 roku.

zródło: www.roztoczezachodnie.pl

Kaplica p. w. Najświętszej Marii Panny Królowej Nieba i Ziemi w Teodorówce

W drugiej połowie XIX wieku w Teodorówce wybuchła epidemia cholery, zmarła wtedy większość mieszkańców miejscowości. Dla pochowania zmarłych w wyniku epidemii utworzono cmentarz zlokalizowany przy wjeździe do Teodorówki od strony Radzięcina, dziś na tym miejscu stoi morowy krzyż, który upamiętnia tamte wydarzenia.

Krzyż morowy w Teodorówce, odnowiony w 2013 roku przez strażaków OSP.

Po długiej niewoli Polska zaczyna powracać do normalnego życia. Nasz kraj jest jednak biedny i zaniedbany. Szczególnie biednie wyglądają wioski. Budynki są drewniane o zwartej zabudowie, kryte słomą, co powoduje duże zagrożenie pożarowe. Taki stan wymaga podjęcia środków ostrożności. Rząd postanawia więc powołać i formować jak największe ilości straży ogniowej, która by była nie tylko ochroną przed pożarem ale również propagowała i rozpowszechniała kulturę wiejską. Z inicjatywą utworzenia takiej jednostki w Teodorówce wystąpiły nauczycielki tutejszej szkoły, siostry Rodkówny oraz członek sejmiku Jan Banak. Postanowili oni zwołać zebranie mieszkańców miejscowości, które odbyło się w maju 1927 roku. Na tym zebraniu powołano OCHOTNICZĄ STRAŻ OGNIOWĄ W TEODORÓWCE. Dalszy ciąg historii naszej straży zapisany jest w KRONICE, link poniżej.

Kronika OSP w Teodorówce.

"kliknij na zdjęcie"

kliknij aby przejśc do galerii

"kronika"

Info

Strona w trakcie budowy.